ساعات عظمی

lexia — Wed, 06 Jun 2007 16:55:39 GMT

اين، "تا"هايي از شعر ِزينب حسن پور است

شعر هاي تازه تر به آدرس دوستان كه مخاطب اند فرستاده مي شود

lexia — Thu, 16 Nov 2006 07:21:24 GMT

دیدم که انبساط ِمرگ با دلایل مشهود، ضمنی است

دیدم اساطیر ِرفتنت به نهان نهادم سوز

شکن شکن به مویرگ هات و گردنت نبات

می شنفتمش برو

و این جانوران در اطراف من چه می کنند؟!

پیوسته باد تباهی ام که پرده ها بیاندازی ام ایلیات

و حتی کسی ندیدکه آسمان از خصوصیاتم به امکان ِتو می وزید

با مشاهیر و ذره ذره باغ

برگ

متروک

که انشعاب آنها چه می خواست مالک؟!

رها می کنی به آنچه می گویند دیوار

و این صدا نمی خواهمش ببینم در آغوش من چه می کند هیهات!

حیوانات سینه ام را کشته اند مستمر فشارمش به اشتها و املاح

که منفجرست شراب ِمابینمان پخش

تا سرت را از اشباعم می بگیر

زود

بشتاب

نفوذ

تا حرکات میز تناسلی است بپیچ!

اینجا ذرات ِجانوران ِکوری عمومی است.

lexia — Fri, 15 Sep 2006 11:30:09 GMT

قدیمی اما هنوز!

به اردیبهشت 1382 ( ام پیچیده توی دستهات کو؟)

با روسری آمدم

کشتی روی عرشه خواب داشت

با دو پای من از می به علاوه ی مه

برای اینکه آبادان ،غریزه با نیمه اش را فرو برده در عکس

روی خط اول ، فضا گلوله- گُله می شود ، خط اول است

و ما از قبل ، شش دانگ این خانه را نیز

و حتی کسی که بود ِمن روی عرشه را نیز

چرا نقطه باید زیر پیراهنم یا محلی برای شهر؟!

آیت های پراکنده در عصر

اما آیت های پراکنده اند

با دنده هایت

و دندان هایم

با تکه های از بورژوازی

بازی

ولی این خانه چار چوب ندارد

در خمخانه های خالی در

در زمان- زمان در

در خنده های در ما فرو رفته با اردیبهشت ِرفته در هم با فرو در

تو جانور نبودی

به جان ِمن وحشی ،دقیقا وحشی مناسب است

این صندلی های خالی سردند

و مثل اینکه تا ابد

تا تویِ ِ تودرتوی ِ تو

تا توی لحظه ها برای شراب هایت ، مجازم غیر

تا ابد با هم مجاز

این انارهایم ات

سرزمین ِتحریکی

مین ِبوس ِبوس ِبو س ِِبو س ِبو سبو بیاور !

این شهرها که من خورده ام

پله ها از پله بود این نفس ها که می مکم

نفس

صحن بارز است

اسرافیل چندگانه با آنگاه ،لاله های مور مور

لاله های می خواهم و قبله دارد بلند می شود از نور مِن النور

قبله توضیح دارد اسامه!

خودت را قاطی قضایا نکن

شهر یعنی لابه لای فنس ها اهالی!

و گیسوان من هنوز

و سینه مالامال ِزیرا بیا بنابراین ارتکاب ِمانوس

و البته من برای زندگی تلاش می کنم.

lexia — Thu, 07 Sep 2006 07:29:18 GMT

پانوشت:

اینجا محل نارضایی ست! زمان قبل و زمان بعد!

مردان و تکه های کاغذ را باد شدی! که قبل و بعد زمان می وزد ، چرخان می بارد!

اینجا مخاطبم مفهوم سلبی ِ شامل اهمییت است!

می توانی جهان را بر حسب فقدان ، اما فقدان برخی خصوصیات توصیف کنی!

تا کی مادر بیشتر دردها رانمی شود به کسی گفت ، می ترسم عراق بیاید وطنم را بگیرد.

دیشب دوباره خواب جنگ دیدم ، خواب ِجیغ های تو وُ پاپتی های من وُ ممد توی خیابان مسجد جامع!

این یعنی ...یعنی ترس مادر؟!

ترس مثل دلهره های واهی که آخرش ستاره ها را گم کرد وُ شب که می خوابید برای اینکه اشک هایش را نبینند پتو را روی خودش همیشه می کشید می کشید پتو را،دهانش را محکم می بست و دندان ها روی دندان ها . مثل همیشه مشت می کرد، ناخن های انگشت های اشاره وُ کوچکش توی پوستش فرو می رفت. مثل همیشه باید دستش را مشت کند!

روی شانه اش می زنی وَ انگار می پرد از درون پرده های سفید گاهی ابریشمی!

تمام صورتش خیس است ، دستش را می گیری و بلندش می کنی.

- گرما توی وجودت می رود دختر!

تا انتهای پوستت نفوذ می کند وَ حالا تنفس ات حتما قطع شده است!

و کهیر و قرمزی لپ هایش را ببین!

" بسی" بیشتر از اینها حرف نمی زند. گوشه های چشم های سیاه و ساکتش ، و دستها، دستهای نرمش!

و این دستها که باز مثل همیشه میروند روی گونهایم ...آرام... آرام ...بیاورش روی گونه هایم تا پایین ِچانه و دوباره دست هایت را ، دوباره بکش روی صورتم وَ هی روی صورتم " بسی"!

...

زنها گرمای بیشتری دارند.اجتماع هم که می کنند شرجی و دم را می برند تا اوج!

اتوبوس هر جایی که دلش می خواهد احتمالا می ایستد و اینکه هیچ بادی نمی وزد !

انگار همه چیز در سایه های مشکوک ِرو به سمت شبی موهوم... دارند تمام شدند!

ایستگاه ، ایستگاه ، زنها و مردها از پشت چراغ های قرمز داغ از توی خیابانهای نمناک و خیس...

خدا کجاست؟!!!

خدا کجاست که دست هایشان را بگیرد و در باغ های گیلاس های انبوه بچرخاند!

...

"بسی" اون بیلبورد بزرگه رو میدون چهارشیرو دیدی؟!

و مطمئن بودم که ندیده ست .چشم هایش ، گوشه های چشمش همه چیز را نگفت!و میدان چهار شیر نزدیک بود و بهتی سرد دراز به دراز افتاده بر چشمهاش!

و کجا دیده ای که اوی او توی چهار شیر بماند ، روزها و شبها روی میدان سرخ ، کجا می تواند!

و تنهایی ِ سخت یعنی محبوب ِتو ...

اون بیلبورد بزرگه روی میدون چهارشیر وُ بگوید که دیوانه ام وَ محبوب آدم همین جا ، اینجا روی میدون ِچارشیر وُ اون بیلبورد بزرگه رو کسی ندید !

و او تمام روزها ، روی بیلبورد بزرگه وُ میدان چهارشیر ، تمام روزها سرد است!

انگشت ها لای انگشت هایم و می خواهم که زمستان بیاید و هجوم زیر ِ آب های روشن وُ اتاق را که از همهمه تهی کرده بود!

حتی چراغ های مشکوک که از ابتدا نتابیدند خاستگاه نازنینی برای ادامه بود!

باورت می شود مادر؟!

چگونه می شود به تو گفت که دستهایت ...چگونه می شود به تو گفت که دیگر تمام شده ست!

و میدان چهارشیر نزدیک ست !

و زنها شاید همگی در رویا های مصور وَ زنها همگی حتما مرده اند!

و "بسی " مرده ست

و شهر مرده ست

و اون بیلبورد بزرگه...

و حالش وخیم است و درد وضعیت بدی دارد!

یعنی همه ی زنها وقتی که دور می شوند از اوهایشان ، مثل منند!؟

خدا کجاست؟؟

این را" بسی" جیغ می زند...جیغ میزند!

و اینک پایت را بکوب و دیواره ها !

گوشه های چشم را ببند و

هی زن گریه کن!

گریه کن زن!

وهمچنان گریست که انقلاب برای گریه های دخترهای شصت بوده ست !

lexia — Fri, 25 Aug 2006 20:37:18 GMT

از خیلی پیش تر ها ،بی نام ها و هیاهوها می شناسمش!

محمدعلی قیصرنیا، شاعر توانمند خوزستانی ، با مجموعه شعر

"گربه ها گربه های سابق نبودند" حاضر است.

کماکان بی نام ها و هیاهوها!

دو شعر از پس از مجموعه اش می خوانیم.

در کف ِدست ِتو، شهری شهید می بینم

خیابان ِشهید

کوچه ی شهید

پلاک ِشهید!

شوخی توی این مواقع منجر به مرگ عزیزی می شود.

2. فال تو چنین است

و چنان که می بینم آفرینش از کفت کنده می شود

ای صاحب ِجمال

با سقف ِخانه ی تو حرفی دارم

بهتر است بمیری وَ از آفرینش، چیزی کسب کنی

زیره که بار دادو آهو به خانه درآمد، جگرت را به باد آویزان کن وُ با ناخن

در رگهایت بیفت و بگو "وصل"

و بگو "میسر می شود" میسر می شود!

lexia — Sun, 06 Aug 2006 06:34:18 GMT

سید حسن نصرالله!

تمام تسهیلات برای وحی فراهم ست

ذره های زلزال

با ثمن ثمن ذوالجلال

و کتف های میم میم ِمن!

به طور عمد، میم میم ِمن!

تا خورده هاش که پخش می شود لعل و یاقوت

همین حالا

افسون و سوز

همین حالا!

و اما این پری هایم بخواب که ذات حق تعالی ست

و آوردمت خموش ببارم بر فقرات، یکایک کلمات از پیش ، نفس را با نفس،

بیایم هات ،که اصرار من کاملا شخصی ست!

نه قلبی فداک ، بی دلیل که صبح صادق است

و اجزاء ما در استغفارو ناموس ، تابیده آنهایی که رفتند یکایک از سمت ِراست ِمن

اصلا طولش نداد

آنکه گفت نشئگی ،چگونه می شود که می تنهایم می سخت می

هل من ناصر امتم را به نرگسی وشان تنبور؟!

اِنَ خودم

و آی خودم

و تبت یدی خودم به وجد آمدم

که ناهید ِچنگی تو رقصان نبود به آواز ِعود ِکودکانش، بچرخانش به ویرانه هاش!

چنانچه نور از دهل ها و ماوراء نور تا ، تاکستان ِ پیش ات همین اتاق،

دقیقا سلول به سلول، حرام ِگردنت کجاست که من هر جور راحتمم، رفت

در اِی تبریز ِماهیچه هات چنگ

مرکبات

انگار تبریز!

نمی گویمت آخ

نمی گویمت تو با دست های من نفوس ِبدی ست

که حتی مکیدن از مولکول های اینجا نبودی بخوابانی ام، گریست

وخیم گریست

که آنها به دستور توصورت گرفت مرکز حیفا !

و فاترست

پری ترست

هنوزترست از شکل ِآیا کدامتان که استخوان هایم تا شکسته ها ؟

و اینگونه ست که جبرئیل ، از قطعات ِکاجتان سر زده ست

سایه های روی سال های والعصر!

سلام سردار جبهه های خفگی !

اززبانه هات در دهانم ،ماهی کوچکی ست که می رعشد از خدایا مرا ببخش

به بسته های کوانتومی

و دشمنانم را همگی هلاک کن به تیر غیب

و از آسمان ببارد سنگ

که خانه هایت اینجا ، بی حجرالاسودند‍

آمین یا رب العالمین!

آنچه خواندید خطاب به فرزندان عبد مناف ،

ضمیمه ایست که من زورش ندارم ملک العرش!

و وحشی ام پیوسته منتشر است در شرابها وُ موج ها وُ کف های کو؟!

کو ؟!

تکیده بیروت ِهلهله های خیلی مدام

و لخته های ترس پیچیده در غضروف ِمور مور وُ زیتون ِآنوقت، شدید!

و جنگند ه ها کم است

و تانک ها کم است

و اعراب ِخورمیانه ها کم است

و ملا فهای روی مرده ها...

اما همین ساعات ِپیش سید حسن نصرالله، رهبر جبش مقاومت حزب الله

طی یک سخنرانی باشکوه اعلام کرد که لبنان هنوز زنده ست!

صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران – مرکز بیروت

به تاريخ مرداد 85

lexia — Tue, 18 Jul 2006 16:35:18 GMT

بدین وسیله، گشایش، بدان نیرو که با آن زنده کنی شهرستانهای مرده را

در کان های کلماتت

وَ ارکان وُ آیاتت

وَ مقاماتت

وَ نامعلومان ِگرداگرد ِصف در صف

ژولیا کریستوا !

من از تو خواهم به معانی که هر چه خوانندت ، از سطوح ِاحتمال برای وقوع ِ

کنعان سرانجام ، سنگ مخزن است

فقط فعل و انفعالات مادی در خازن های تو بگو!

اکلیل الجبال

اکید ، اکلیل الجبال

در استمرار اکسیژن، دمادم غروب نفس گیر بشود

تا بشود ، اینجانب عصر کارون است

اصلا عصر کارون است وَ اینکه آیا این پیمان برای مدت طولانی ،

یا مدت های زیادی وَ اینگونه ما قصر را واگذار در اسرار کائنات

وَ حتی اهالی سه نسخه در شهر های وطن منعقد شد

تا از شواهد امر با شانه هایت بریده می هنوز

وَ می روم که خانه از سقف

که میزان رشد و نمو

وَ زنها از سقف

وَ شاید سَمت را بهم بزن منحصر به فرد !

این اثر تنها در خاک جمهوری اسلامی ایران ، بزنی موهایم

وَ انگشت بذارم تو آستینات

گنجشک از پشت سرما هم سرمی زند خسوف را که روز را فرا گرفته را

در مجامع عمومی دو تن هم که فرد

بله در شرایط کنونی ، بالاخص قصه می پرد که من نباشم ،

سبزه در گوشه هایت هی از تقارن لفظ ، یا بهمن سوئیسی در بنادر خاموش

ملقب به یوسف احزانم باز آید وُ نفس هایم جابه جا باز آید

وُ شکستم به غضروف ، که باز آید

ترا از دست

تکه ای نورانی ، ضمنی تکه ای نورانی، کار را به جاهای باریک وُ طولانی وُ

خسته حتی پله بود که از سواحل ِمن برگشت .

آنگاه یکی از میانه ی ما قرین ، تا الا یا بیست سال تمام !

چگونه پر گیرم از شگفت ؟!

سمرقند ما دور است .

جمعه تشنه مست ، تنیده با میدان

میدان

میدان

میدان تا نزدیکی های من آمدم

خراب وُ خفته تا نزدیک ِامت، من ...

اما او یک پسر معمولی ست

نشسته در امواج صوتی ، با اولین ِشکل ِموجود ِزنده ،

ارتباطی خواسته نا دارد .

بنابراین سازها ، همچنان رود عظیمی گسترش می خورند

ژن های برهنه را که انسان ِ پرده ات خوشش می آید

بازوان را با غبار ِغم چو بنشینند!

وَ لمس از لاله های منفرد

و َلمس از قرار ِدل با پریرویان کلی

وَ ثانیا لمس از قدم هایت ، که میآیدت ابوغریب

نخست ، ابوغریب!

به تاریخ فروردین ۱۳۸۳

lexia — Thu, 06 Jul 2006 07:56:18 GMT

او یاسین ِسانحه در قامت ارتعاش ِجاده ست

خواه در تو مَن لی غَیرُک در قامت ارتعاش ِجاده ست

وَ من با دلایلی از بال ترین ِپروازها

چرخیدندوُ هرگز نپرسید!

ای اسراییل ِدستهات ، غاصب است

یا اینکه پایین را بیاید کوه!

اکلیل ها وُ سوت ها وُ تورهای اکلیل وُ سوت وُ

تور وُ تارست وُ از انگشت هات باریده اند

پناه، کوچکتر از

بریده با باران

وَ مانعی ندارد حلقوم ِپنجره ها را گرفته یا

مرا به سمت ِخودت

بگو مرا به سمت ِخودت

هُلم بده به سمت ِخودت

بخواه مرا به سمت ِانگور

وَ هان گرازهای سمت ِخودت

اِنا زِ بوسه هات وَ انا الیه راجعون

تشکیل این جلسات عمومی دخالت در نظام ِارضاست

وَ وقتی زنده باد میهن

دست هایتان را روی سر

پاهایتان را از کشاکش ِتا

کشاله ها

تا

بخور ران ِباستانی ام!

مثل اینکه باید در اماکن وقف نشسته باشم

وَ سَروها ،چمان های من

وَ حتی ابوالخیر!

می چرخانی ابعاد ِمختلف را از زوایای گریه وُ

سبابه هاش روی زنده باد میهن؟!

"ما راهمان از اینها با هم یک هستند

جدایی از هم ندارند

باید طبیب ِجسمی وَ طبیب ِروحی وحدت داشته باشند " (امام خمینی)

برای اینکه زنده باد

همان طوری که جسم ِانسان وَ روح ِانسان وحدت دارند

بلیط ِاهواز- پایتخت ِمست

وَ خوشه ها را بچین

خوشه هاترین از دیوارهای چین

زیرا قطار دهانه ی بدی دارد با کدیین ها وُ

انگار پایین آمده ست نیکوتین وُ

اصلا راه ما از هم سواست

از خواستگاه ِنازیسم در سرسرای دردم را زنم بگیر

ادبی یات هایم به انقلاب نمی تواند انگشت هایت، حرارت ِتنم را

در حوالی ناز که دارد

حرارت ِتنم را ما قبل ساعات ِعظمی ، حرارت تنم را در ستون ایران!

بگو روزنامه های توقیف ،حرارت ِتنم را در ستون روزنامه ها

بگو ز توقیف ِماقبل ساعات ِعظمی

وَ انگشتهات ،حرارت تنم را در ستون روزنامه ها وُ

ایران که دارد حرارت تنم را

وَ این عبارت از:

جمجمه های جذام ،

غنی در اورانیوم های تابستان ِارتش، بیایدش یائس!

در صورتی که حومه های مسجدسلیمان رابیایی شبانه سورش کنیم

زیر ساختمان هایت ،حومه های مسجدسلیمان را بیایم که دودها

وَ جاری می کنی پریدنم را روی دره های نسل

هُلم بده روی دره های نسل

خوشم میاد رو دره های نسل

بین دره های نسل

توی دره های نسل

و تا ابایزید

شوک های الکتریکی ، گناه کاشته از انگشت هات ،

ملافه می چکد در سَمت های تزریق

ای سَمت های دره های نسل

یا سَمت های دره های نسل!

احتمالا به تاريخ ۱۳۸۲

lexia — Tue, 06 Jun 2006 16:06:18 GMT

ویلی !    واویلا !

و لول در جرایدم به تبرک از تو درد گرفتم   ویلی

و ای خلاص ِمبهوت از ثقل لاها   ویلی

نگو که گارگران مشغول کارند

که اینجا " الف" دارد

و همچنان " م " در بلندای میدان غرب البت

او که در نظام اجتماعی مرا بوسید به جد و جهد با ستاره ها

و تنهایی ِملکوت

و سوز در سردابه ها چنان بگیرمت هار که از دهشت می آید آن شانه هات

اِقرا باسمک الذی گفت فراورده ها همگی نصوص

و هان قاضی القضات ِمطمئن به انفاس ِ یا کریم وُ بوی الرحمانشان ما را کُشت!

آورده اند که ترتیب را بریز!

کماکان زمین که باز نمی شود خرابه ها را بریز!

که این مملکت چرخه ی سوخت دارد

و شوق تمثالت

و تشنگی همین حالا قشنگ توی سینه ام بی قرار ...

چرا آسمانها و الارض

و آنگاه برارونُم خیلی یِن جوابم نداد خدا!

دلم به گوجه هات خوش است

و بکر از پرده ی ممکنات!

که این پسر رحم ندارد به مهره ها

نه مهره های من که گلها به تاجگذاری تو آمدند!

با دوچرخه های اینجام

و انگشت

و بزاق

و پهلو در گرمسیر چشم را بهم بزن زود!

هی پسر زود تا دچارم همینک وَ آیات لخت

که شیخ ما شکستنی نبود تباه از گریبانم بگیرد    ویلی

پس این دستها از اعصاب ِحسی ِکدام مغز فرمان می برند؟

بگو مسلطم وَ مزدور!

بگو مسلطم وَ کیست؟

بگو مسلطم وَ نقش پرده ها که روی تاکستان و نارنج سرد است

و ما هر چه گفتیم که زیر میز از باغ وسیعتر است وَ سایه با سایه ها وَ آنجاهمه چیز عادی ست!

نه ترس پیچیده در حباب های قدس

نه اینکه بغداد چگونه با شیشه های زن از انقلابشان کشید بالا

که خلوت بود وُ کوه بود وُ جنگل بود وُ تازه خواندیم

که باران به ناگاه بارید وُ ما جملگی با سفره هایی مُنور به چشمه ای که از لای دست هایت نداشتم شبیه شبی با قره العین وُ خونابه های لول!

ویلی

مثل اینکه اینجا بقیع است!

ویلی

lexia — Tue, 18 Apr 2006 15:31:18 GMT

احتمالا برای " هوشیار انصاری فر" بود

داوودی!

از تکان ِانگشت هات حلقومی از گیاه را می پرد

و تا چشم پرده می افتد به سمت ِبیروت

هدیه داده ام سرطانی ، بچه هام را بگیرم مثل نمناک به مدرسه ات بیایم وَ گلهای صورتی ،ارغوانی ، بنفش را در کناره های خیابان پرنده عادت دارد بمیرد !

این را تمامی شیپورها آورده اند: می رسم ، حتی نمی رسم به چشمه هایی از گردنت را خلاصش کن که هوشیار انصاری فر طبیعت ِغیبی ست.

از جمله نقشه ای در اوایل دور از مایملکم ، آتش بگیرانم ،

چراغ بیافروزم

که این گلستان است

وَ پیچ گلستان وُ می خوام تو قصه هات میخوام گرگ می خوام بچرخم

می خوام گرگ

گفته بودی می بری ! بچه هام

گفته بودی می کشی ! بچه هام

گفته بودی بچه هام !

ای بچه هام که مادر مثل همیشه دارو می خورد در باغ وحش دستت را بگیرم به بچه هام برسانم ، نانم را برسم ای باغ وحش از اصفهان ِ شبی درندشت

یا امکان ِ چشم برای ذکر نیز امکان چشم تشکیل از داوودی وُ بچه هام را

می توانم بپاشم ،آب بریزم

بچه هام بلوغ زیبایی برای روز آینده ها همه چیز رابه بازی

کرده اند.

به تاریخ ِ 1383