| تبليغات | X |
و لول در جرایدم به تبرک از تو درد گرفتم ویلی
و ای خلاص ِمبهوت از ثقل لاها ویلی
نگو که گارگران مشغول کارند
که اینجا " الف" دارد
و همچنان " م " در بلندای میدان غرب البت
او که در نظام اجتماعی مرا بوسید به جد و جهد با ستاره ها
و تنهایی ِملکوت
و سوز در سردابه ها چنان بگیرمت هار که از دهشت می آید آن شانه هات
اِقرا باسمک الذی گفت فراورده ها همگی نصوص
و هان قاضی القضات ِمطمئن به انفاس ِ یا کریم وُ بوی الرحمانشان ما را کُشت!
آورده اند که ترتیب را بریز!
کماکان زمین که باز نمی شود خرابه ها را بریز!
که این مملکت چرخه ی سوخت دارد
و شوق تمثالت
و تشنگی همین حالا قشنگ توی سینه ام بی قرار ...
چرا آسمانها و الارض
و آنگاه برارونُم خیلی یِن جوابم نداد خدا!
دلم به گوجه هات خوش است
و بکر از پرده ی ممکنات!
که این پسر رحم ندارد به مهره ها
نه مهره های من که گلها به تاجگذاری تو آمدند!
با دوچرخه های اینجام
و انگشت
و بزاق
و پهلو در گرمسیر چشم را بهم بزن زود!
هی پسر زود تا دچارم همینک وَ آیات لخت
که شیخ ما شکستنی نبود تباه از گریبانم بگیرد ویلی
پس این دستها از اعصاب ِحسی ِکدام مغز فرمان می برند؟
بگو مسلطم وَ مزدور!
بگو مسلطم وَ کیست؟
بگو مسلطم وَ نقش پرده ها که روی تاکستان و نارنج سرد است
و ما هر چه گفتیم که زیر میز از باغ وسیعتر است وَ سایه با سایه ها وَ آنجاهمه چیز عادی ست!
نه ترس پیچیده در حباب های قدس
نه اینکه بغداد چگونه با شیشه های زن از انقلابشان کشید بالا
که خلوت بود وُ کوه بود وُ جنگل بود وُ تازه خواندیم
که باران به ناگاه بارید وُ ما جملگی با سفره هایی مُنور به چشمه ای که از لای دست هایت نداشتم شبیه شبی با قره العین وُ خونابه های لول!
ویلی
مثل اینکه اینجا بقیع است!
ویلی